Czas wojaży wakacyjnych nie sprzyja kontaktom z komputerem, szczególnie, że lato jest niebywale skwarne. Niemniej wierni klubowicze towarzyszyli dramatycznym wydarzeniom utrwalonym przez p. F. Noyce'a w obrazie "Polowanie na króliki"
Uwagami na forum podzieliło się .6 osób, a w klubowej skrzynce znalazło sie 35     wypowiedzi. Wszystkie stanowiska mogę określić jako pozytywny rezonans, film sie podobał i był interesujący, trzymający w napięciu i o dużym ładunku emocjonalnym, a audiodeskrypcja - na czym niewidomym odbiorcom bardzo zależy - wykonana profesjonalnie. Ale też znalazły się wypowiedzi bardziej pogłębione i analityczne, które dowodzą, że działanie internetowego klubu filmowego jest  w pełni uprawomocnione. 
Jak zwykle wrażliwa i niezawodna p. Alicja N. wskazuje na powtarzalność historii "Cudowne uszczęśliwianie „głupców” nie mających pojęcia, co jest dla nich dobre. Czyż w kilka lat później dokładnie takie samo podejście do wybranej nacji nie miało miejsca w Europie? Niestety historia zatoczyła koło". 
I jest to bolesna prawda nie tylko w odniesieniu do historii, ale także do współczesnych ruchów nacjonalistycznych. A przecież inny to nie znaczy gorszy - jak zauważa p. Edyta M. "Neolityczne narzędzia, nie oznaczają neolitycznych umysłów". Są to ludzie zaradni, zrośnięci i obyczajem i sposobem życia z otaczajacą ich ziemią. Pani Agnieszka P zauważa, "Jak często przez władze polityczne kraju podejmowane są błędne i okrutne decyzje, które ciągną się latami bo nikt nie potrafi się temu przeciwstawić". Często społeczeństwo jest nieświadome, albo wychodzi z załozenia, że skoro rzecz sie dzieje gdzieś tam, to mnie to nie dotyczy". 
Natomiast p. Wiesław T. zastanawia się nad siłą sprawczą i siłą motywacji małych bohaterek "Nie wiem jak bym się zachował w podobnej sytuacji, czy starczyłoby mi samozaparcia, aby uciekać tyle kilometrów bez zapasów żywności i wody. Prawdopodobnie, jak większość dzieci pozostałbym w tym ośrodku w myśl zasady, co ma być, to będzie. Ponad to, scena z odprowadzeniem schwytanej uciekinierki do szopy, też mogła odbierać innym dzieciom ochotę na podobne eskapady".
I na tym tle decyzja Molly jest bardzo dojrzała, przecież ma świadomość, że Gracie i Daisy to w sumie maluszki. 
I wreszcie opinia p. p. Andrzeja Ł. i Urszuli N. do których odsyłam Państwa na klubową stronę, ponieważ musiałabym przytoczyć je w całości z uwagi na celne społeczne odniesienia. 
P. Witold G. uzupełnia dodając ekonomiczne podłoże terytorialnych "wywłaszczeń" rdzennych mieszkańców z ich pradawnej ziemi: "Sądzę, że celem i przesłaniem filmu jest problem przejmowania przez białych ludzi terytoriów nigdy do nich nie należących i wypieranie z nich rdzennych mieszkańców. Działania te można porównać z opanowaniem Afryki i handlem niewolnikami, czy tworzeniem rezerwatów dla Indian w Ameryce. Przychodzi mi tutaj na myśl stwierdzenie Zofii Nałkowskiej – Ludzie ludziom zgotowali ten los".
Wszyscy dyskutanci są poruszeni i przejęci "Przyznaję, że po obejrzeniu tego filmu jestem wstrząśnięta! Trudno mi uwierzyć, że jeszcze w dwudziestym wieku działy się takie rzeczy. Nachodziły mnie refleksje, że biali represjonujący Aborygenów, to ludzie, którzy pozostali w swoim rozumowaniu na etapie średniowiecza. W głowie mi się nie mieści, że w pojęciu takich osobników kolor skóry wyraża wartość człowieka" . - pisze p. Patrycja B.
W kilku opiniach znalazła się teza, swego rodzaju westchnienie ulgi, że wszystko sie dobrze kończy. Otóż nie. Film ten wbrew pozorom nie kończy sie happy endem. Przypomnijmy końcowe słowa Molly  "wyszłam za mąż urodziłam dwoje dzieci i ponownie trafiłam do ośrodka z którego uciekłam. Podjęłam nową próbę ucieczki razem z dziećmi i jedno straciłam na zawsze".  I to jest determinacja i dramat ale i bezwzględny ucisk białych, którzy muszą postawić na swoim, wbrew ludzkim odruchom. 
Nie pozostajecie Państwo obojetni wobec przekonywującej gry aktorów. Emocje związane z kreowanymi postaciami. wyraża m.in. cytowana Pani Alicja. N. pisząc "Trzeba przyznać, że postać kreowana przez Kennetha Branagha wywoływała duże emocje. Jej negatywność sprawiała, że miało się ochotę żywiołowo zareagować. Dodatkowo opis wyglądu pana Neville, sprawił, że wyobraźnia ukazała tyrana ukrytego w garniturowej fasadzie". ....i z nienagannym przedziałkiem na wypomadowanej głowie....
I trafne uogólnienie niejako podsumowujące przesłanie filmu dokonane przez p. Halinę W.  "O filmie pt. „Polowanie na króliki” powiedziałabym przede wszystkim, że przedstawia nam obraz tego co dzieje się, gdy człowiek czy konkretna kultura nadaje sobie niezbywalne prawo do oceny tego co słuszne. Wbrew wszystkiemu w zasadzie-wbrew podmiotowi oceny, jego woli, uczuć, wbrew rozsądkowi. Poza tą oceną posuwa się dalej. To co w jego osądzie słuszne nie jest postanawia doprowadzić do znanych sobie bezpiecznych standardów, pozwalając sobie na całkowite decydowanie o kształcie życia tylu ludzi. Do tego robi to w białych rękawiczkach, pod szyldem dobroci i troski. Czy kłamstwo powtórzone 100 razy stanie się prawdą? Być może w to właśnie wierzyli urzędnicy podkreślając wielokrotnie słuszność swojego postępowania? A może pod tą maską skryty był strach przed tym co nieznane, inne, a na pierwszy rzut oka stanowiące monolit, silną kulturą?"
I kilka dotyczących realizacji obrazu. Wszystkich  biorących udział w dyskusji zauroczyła ścieżka dźwiękowa "muzyka to bijące serce Australii" - przeczytałam w jednej z recenzji. To prawda, jest to muzyka natury i czasu snu tak obecnego w kulturze Aborygenów.
Wszyscy dyskutanci podkreślają również walory i profesjonalizm audiodeskrypcji oraz jej techniczne wykonanie. Była właściwa, we właściwym miejscu i nie zaburzała komunikatu lektora. 
Natomiast wybór filmu przez Stowarzyszenie De Facto, spotkał sie z ogromnym rezonansem wyrażonym we  wdzięczności i podziekowaniach, ponieważ zdaniem dyskutantów jest to film o wysokich walorach poznawczych, warty upowszechnienia szerszej publiczności.. 
Dziękuję za liczne słowa uznania pod adresem wprowadzenia. Miło mi mieć świadomość, że państwo życzliwie je przyjęli i wysoko ocenili.
Maria Niesiołowska - moderator